Wyobraź sobie scenę: gorączka półfinału, presja rośnie, a krytyka spływa z każdej strony. W takich chwilach rodzą się legendy, albo… zabawne anegdoty. Sir Geoff Hurst, ikona angielskiej piłki, zdobywca hat-tricka w pamiętnym finale Mistrzostw Świata w 1966 roku, nie kryje swojego entuzjazmu dla obecnej drużyny Synów Albionu. Ale to nie tylko sportowe umiejętności go urzekły – to pewność siebie młodych zawodników i… pewna, lekko nonszalancka odpowiedź na słowa trenera.
Bellingham jak młody bóg: "Cokolwiek" jako motto?
Gerroff Hurst, mając 84 lata na karku i w pamięci triumf sprzed blisko sześćdziesięciu lat, z rozbrajającą szczerością przyznaje, że obecna postawa reprezentacji Anglii napawa go optymizmem. Szczególnie jego uwagę przykuła wymiana zdań między młodym, genialnym Jude'em Bellinghamem a Thomasem Tuchelem. Niemiecki szkoleniowiec, znany ze swojej bezkompromisowości, zasugerował, że drużyna nie zaprezentowała pełni swoich możliwości podczas jednego z meczów. Reakcja Bellinghama?
Cokolwiek. Tak, dokładnie to słowo. Dla Hursta, który sam przeżył piekło i niebo wielkich turniejów, ta krótka, ale wymowna odpowiedź była czymś więcej niż tylko chwilą lekceważenia. To manifest postawy, która może być kluczem do sukcesu.
Kocham fakt, że Tuchel powiedział, że nie byliśmy w najlepszej formie i że to jest ekscytujące. Odpowiedź Bellinghama, brzmiąca cokolwiek, naprawdę mnie rozbawiła, to było takie zabawne. Kocham to nastawienie, to była fantastyczna odpowiedź, zdradził legendarny napastnik w rozmowie z "The Mirror". Ta pewność siebie, wręcz arogancja, w obliczu presji, to coś, co odróżnia wielkich od reszty.
Tuchel: Zagraniczny geniusz czy ryzykowna inwestycja?
Krytyka Tuchela, nawet jeśli wydaje się uzasadniona z punktu widzenia trenera, mogłaby wbić klin w morale młodej drużyny. Jednakże, Hurst wierzy, że były szkoleniowiec Chelsea i Bayernu Monachium to człowiek, który poprowadzi Anglię do chwały. Choć przyznaje, że byłby to pierwszy przypadek, gdyby Anglię poprowadził obcokrajowiec do zwycięstwa w Pucharze Świata, nie widzi w tym problemu.
Ale jestem pewien, że Anglia i Tuchel odrobili pracę domową i przyglądali się poprzednim meczom Argentyny. Jeśli wygramy z niemieckim menedżerem, będziemy go okrzykiwać jako największego od czasów Sir Alfa Ramseya 60 lat temu. To odważne stwierdzenie, biorąc pod uwagę historię, ale pokazuje, że Hurst dostrzega w Tuchelu coś więcej niż tylko trenera. Widzi w nim strategę, który potrafi wyciągnąć z zawodników to, co najlepsze.
Duch 1966 roku unosi się nad współczesną Anglią?
Porównując obecną kadrę z tą legendarną z 1966 roku, Hurst wskazuje na coś, co dla niego jest absolutnie kluczowe – jedność w drużynie.
Myślę, że mają dobrego ducha zespołowego. Tuchel mówi o drużynie i to bez wątpienia jest najważniejszy aspekt wygrywania czegokolwiek w jakimkolwiek obszarze życia, ale szczególnie w piłce nożnej. Oni to mają i myślę, że to jest najbardziej fundamentalny aspekt tego, co mieliśmy w 1966 roku. Ta harmonia, to poczucie wspólnoty, to właśnie te niewidzialne siły, które często decydują o tym, czy zespół stanie na podium, czy wróci z pustymi rękami. A w kontekście zbliżającego się starcia z Argentyną, które zawsze elektryzowało kibiców i było naznaczone "złą krwią", jak sam Hurst określa rywalizację, ta jedność może okazać się bezcenna. Pytanie, czy piłka nożna wreszcie wraca do domu, wydaje się coraz bardziej realne.
Myślę, że wraca do domu. Jako zawodnik musisz być pozytywny, musisz to mieć, aby osiągnąć to, co ja osiągnąłem w grze. Więc odpowiedź na pytanie Czy możemy to zrobić? brzmi tak. To kategoryczne tak. Mówię to od jakiegoś czasu.